به دستهام نگاه می‌کنم به دست چپم و به جای انگشت انگشتری، همون انگشتی که مصریهای باستان مرتبط با قلب آدم می‌دونستنش و یکی از دلایل به دست کردن حلقه ازدواج در اون انگشت، همینه که یعنی این پیوند قلبیه. 

به جای خالی اون حلقه توی دستهام نگاه مى کنم، همون حلقه ای که ما دخترها از وقتی که نوجوون می‌شدیم، بارها و بارها از دست تازه‌عروسها می‌گرفتیم و تو دستمون امتحان می‌کردیم ببینیم چقدر به دستمون میاد. حالا از اون روزها خیلی فاصله گرفتم، خیلی زیاد، اونقدری که دیگه زیاد یادم نمی‌یاد کی بود که این اشتیاق رو فراموش کردم. به انگشتم نگاه می‌کنم و اینکه شاید سال جدید می‌تونستم یکی از همون ها رو به دست داشته باشم .می‌تونستم پا در یک راه جدید بگذارم و این سال رو با یه آدم دیگه آغاز کنم اما این کار رو نکردم... در تمام لحظاتی که به طور جدی به این مسئله فکر می‌کردم احساس خفگی عجیبی بهم دست می داد اونقدری که یک روز ناگهانی تصمیم گرفتم برگردم.

دوباره مثل همه سال ‌های اخیر زندگیم در لحظه تصمیم، برگشتم و دوباره چنگ زدم به گذشته. گذشته‌ای که حالا دیگه نمی‌دونم همون ارزش‌هایی رو که من به خاطرش برگشتم هنوز در خودش داره یا نه. گذشته‌ای که تنها صداقت و سادگی بی‌رنگ و ریاش برای این همه سال، منو پابند خودش کرد و حالاست که به تردیدی تلخ گرفتار شدم که آیا صداقت اون آگاهانه بوده یا از سر بی تجربگی و خامی، آیا همه سادگی و صفای اون انتخابی بود یا اقتضای سن.

 آدمها عوض می‌شن اینو همه می‌گن اما من اعتقاد دارم که بایدها و نبایدهای آدمها اگر انتخابی و آگاهانه بوده باشن نباید عوض بشن، اگر زیربنای آدمی درست خشت گذاری شده باشه، تو نوعی هرگز نباید در گذر سالها بتونی خودت رو توی رذالتی که یک زمانی رذالت می دونستیش غرق کنی و اسمش رو رشد بگذاری. من این رو انکار فردیت و هویت و خودی یک آدم میدونم. اینکه توی جوونی و دوران بکری روح، در اون روزها که تازه در جستجوی تجربه‌ و کشفی، ایده‌هایی داشته باشی که بعدها به نظرت احمقانه بیاد، افتادن تو دام بدترین نوع سقوط و توجیه شده ترین پس رفتهاست.  

من همیشه پیری و فرسودگی آدمها رو توی روحشون دیدم، نه که چشم برزخی داشته باشم، اما خودم هر بار که بدی می‌کنم، بیرحم می شم و از دنیای کودکی فاصله می‌گیرم وقتی به چشمهام نگاه می‌کنم می بینم یه غبار کسالت باری به خودشون گرفتن که فکر می کنی پیر شدن. 

شاید این بر می گرده به کتابی که تو سن بیست سالگی خووندم و یکی از تاثیر گذارترین کتابهای زندگیم شد. تصویر دوریان گری شاهکار اسکار وایلد،  بعد از این همه سال هنوز جزء به جزءش رو در یاد دارم. داستان در مورد پسری نجیب زاده و اخلاقمند از یک خانواده اشرافی انگلیسیه که صورت بی اندازه زیبایی داره و یک نقاش زبردست، نقاشی زیبایی از صورت این پسر می‌کشه که خاصیت سحر آمیزش اینه که در واقع پرتره‌ای از روح اون جوونه. در مسیر داستان هر بار که اون جوون مرتکب لغزشی می‌شه توی صورت ظاهرش اتفاقی نمی‌افته اما نقاشی دستخوش تغییر می‌شه، خطوط بی تقوایی به جای نشستن توی صورت ظاهری اون با هر بار خطا و لغزش توی نقاشی می‌شینه و بعد سالها، صورت ظاهریش زیباییش رو از دست نمیده اما نقاشی تبدیل به موجودی زشت و مفلوک می شه. همیشه درست در لحظه هایی که احساس می کنم آدم خوبی نیستم وقتی به خودم توی آینه نگاه می کنم تمام خطوطی رو که اون زشتی توی صورتم کشیده به وضوح می بینم و اعتقاد دارم این زشتی های روح ما هستن که خط وخطوط زشت رو توی صورت ما نقاشی می کنن.

اینها رو گفتم چون آخر ساله و من از خودم راضی نیستم، دارم می‌بینم روحم داره ذره ذره زشت می‌شه، بیرحم می شه و هیچ چیز به اندازه این قضیه توی خلوتم من رو ناراحت نمی‌کنه. در آخرین روزهای امسال باز هم تصمیم گرفتم با دلم معامله کنم و اینکه این بار با پای لرزون این کار رو کردم هم منو ناراحت می‌کنه، من برای دلم هیچ وقت اینطوری قدم بر نداشتم. آیا این بر می‌گرده به تلخی که روزگار توی دلم نشونده و دلم هم داره رنگ محافظه کاری به خودش می‌گیره؟ 

 چیزی که همیشه من رو متعجب کرده آدمهایی بودن که بابت خودداریهایی که تو زندگی داشتن افسوس خوردن، که مثلن چرا فلان جا زرنگی نکردن، چرا به مالی که دستشون بوده و می‌تونستن دست درازی کنن دست درازی نکردن، چرا توی دوستی خیانت نکردن، چرا تنها به یک مرد یا یک زن اکتفا کردن، چرا دوره جوونی بیشترین عشق و حالو نکردن و ..و هزاران چرا خوش آب و رنگی که پشتشون جز تحقیری که به مرور کمر دل رو خم می کنه چیزی نخواهند داشت.هیچ چیز لذت بخش تر از این نیست که احساس کنی این تو هستی که انتخاب می کنی و این تو هستی که هر چیزی رو مسخر خودت می کنی با انتخابی که انجام می دی. 

سال گذشته خوب بود و بد. خوب بود چون یاد گرفتم صبوری و آرامش رو و بد بود چون عشق بزرگی رو از دست دادم و حالا رضا دادن به پس مانده‌های اون عشق، همون قدر ناگوار که تو خودت رو مجبور کنی پس مونده های یک غذای اشرافی رو بخوری.خوب بود که دارم یاد می گیرم از خودم و خودخواهیم برای زنده کردن ارزش ها باید بگذرم. بد بود که ناامیدی رو توی دلم خونه دادم و خوب خواهد شد که بتونم در آخرین لحظات سال بیندازمش بیرون.

امسال رو با یه حس تردید خاصی که هیچوقت تجربه‌اش نکرده بودم دارم شروع می‌کنم همه چیز پاک شده من اما تازه نشدم و دلم تازگی می خواد. می‌دونم که کمی خودخواه و خودمدارم و می‌دونم این قضیه اونقدر درونیه که حتی سالها از خودم پنهان بوده. حالا که دارم سعی می‌کنم این حالت رو در وجودم کم کنم احساس غریبگی دارم با خودم، انگار غرورم پیش خودم زخمی شده و هرروز صبح با ناله‌هاش بیدار می‌شم نه می‌تونم بکشمش و نه می‌تونم رنجش رو ببینم. امیدوارم سال جدید مداوای این زخم رو که از ماست که بر ماست با خودش بیاره، چون عزیزترین چیز برای من همیشه غرور و عزت نفسم بوده و وقتی آزار اون رو می‌بینم بیشتر و بیشتر گم می شم.

سال جدید رو برای همه عزیزانی که از اینجا رد می شن چه از سر دوستی چه از راه اتفاق، مملو از عشق، عشق و عشق آرزو می کنم.

امروز نه حس نوشتن نداشتم نه حال نوشتن، درسته که بعد چهار پنج روز بخور و بخواب اومدم اداره اما شبی که فرداش بعد چند روز تا ظهر خوابیدن، می‌خواهی بیایی اداره درست مثل شب اول قبر می‌مونه (خب من تجربه کردم!) کلن بیخواب می‌شی و منم دیشب نتونستم درست حسابی بخوابم، برا همین حال ندارم.

بعد حدود ده سالی زندگی کارمندی دیگه واقعن عادت کردم به یک روال منظم در زندگی و هم چنین بیرون از خونه بودن، این چند روز خودمو خفه کردم از تئاتر و سینما و مرکز خرید و کلن ددر رفتن اما بازم حوصله‌ام از خونه سررفته، مشکل دیگه‌ای که پیدا کردم اینه که اگه چند روز ورزش نکنم عملن بدنم مریض می‌شه دیدین می‌گن زور تو بازوهام خشکیده منم یه جورایی اینطوری می‌شم بهم نخندید که جو گیرم واقعن معتاد به ورزش شدم، به خصوص از وقتی که باشگاه کاراته‌ام رو عوض کردم و دیگه جدی پیگیر کاراته هستم.

 حیف چهار سالی که در اون باشگاه با اون مربی از خود راضی و تو خالی هدر دادم مربی حالام رو دوست دارم، مربی قبلیم رو هیچوقت دوست نداشتم هرکاری می کردم نمی تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم اما این مربیم اگه از کلاس بیرونم هم کنه حاضرم کلی منتش رو بکشم تا دوباره قبولم کنه. شخصیت سالمی داره و عقده ای نیست ضمن اینکه آدم مقیدیه و خیلی منصف و با اخلاقه

از روال منظم زندگیم می گفتم، درسته که من همچنان با صبح زود بیدار شدن مشکل دارم و این رو هم باهاش کنار اومدم که من آدم شبم و این هیچ نقطه ضعف یا قوتی برای یه آدم نیست اما به زندگی بدو بدویی و پرتحرک عادت کردم، وقتی از صبح که بیدار می شی می دونی کلی کار و انگیزه داری احساس زندگی و شادمانی بیشتری می کنی.

باید بگم به لطف خدا و به کوری چشم شیطان رجیم من کلن آدم پر انرژیی هستم و خودم از این خصوصیتم خیلی لذت می برم، خیلی وقتا شده که چند شب کم خوابیدم اما تا شب بیرون از خونه و کلی جاها سرزدم و بدو بدو کردم و شب اگه جایی مهمون بودم باز هم سرحال تادیروقت بیدار بودم. برا همین آدمهای کم انرژی که زود احساس ناتوانی می کنن خیلی حوصله ام رو سر می برن البته مدتیه که مدام به خودم می گم تو حق قضاوت هیچ آدمی رو نداری و هر آدمی توانایی های خودش رو داره و تو هم توانمندی خیلی های دیگه رو نداری.

باید بگم این طور فکر کردن رو از ثمرات یوگا می دونم و همه اینها رو گفتم تا از یوگا بگمبعد از گذشت نه ماه از کلاس های یوگا حالا دیگه تاثیراتش رو در تمام وجودم حس می کنم و اون رو یک معجزه بزرگ در حق زندگیم می دونم، دیدین آدما هی دنبال چیزای مختلف می رن تا علاقمندیشون رو کشف کنن من اینو فهمیدم که ورزش رو خیلی دوست دارم شاید کمی دیر اما بهترین چیزی که من رو کنترل می کنه و انرژی های منفی رو در وجودم خاموش، ورزشه.

 یکی از دوستای دوران دانشگاهم چند وقت پیش به خنده می گفت تو این همه انرژی و علاقه به ورزش رو دوره دانشگاه کجا قایم کرده بودی ما که چیزی نمی دیدیم! درسته زندگیم ساختار منظم این روزها رو نداشت اما من همیشه ورزش می کردم، از طناب زدن و کوهنوردی تا والیبال با برادرم و حتی وقتی راهنمایی بودم یادمه بچه ها رو تو حیاط جمع می کردم برا فوتبال. از ده سال پیش که ورزش رو با شنا تو زندگیم وارد کردم همیشه دوستش داشتم، بحث تناسب اندام برام خیلی مهم نبود، درسته که هرکسی دوست داره اندام متناسبی داشته باشه اما خیلی ها هم هستن که بدون هیچ زحمتی انگار که سال ها به طور حرفه ای ورزش کردن خوش اندام هستن و این نمود ظاهریه قضیه است. اونچه که ورزش به آدم می بخشه و به نظر من خیلی مهم تر از تناسب اندامه سلامت روان، تعادل در انرژی و تقویت حس پیروزمندی در آدمه.

این روزا تنها از خدا می خوام کمکم کنه تا روزی که زنده ام بتونم یوگا کنم، برای من کاراته هم همیشه یه جور ورزش معنوی بود اما یوگا انگار نقطه ای بود که من درش خودم رو پیدا کردم،با یوگا احساس تکامل، آرامش و تازگی می کنم اونقدری که دلم می خواد به همه دنیا به خصوص خانمها بگم یوگا بکنن تا همیشه جوان، سلامت و زیبا بمونن. من که زمانی عاشق فست فود و کلن فن تمام غذاهای مضر دنیا بودم مدتیه که به فست فود تمایلی ندارم شاید استفاده کنم اما نه با علاقمندی سابق، مسائل آزار دهنده روحی رو خیلی زودتر فراموش می کنم و کنترل بیشتری رو خودم پیدا کردم. خیلی وقتا ما مشکل داریم و پناه می بریم به ورزش انواع واقسام کلاس ها تا مشکلاتمون رو فراموش کنم برای من اینطور نبود که فکر کنید جو گیر شدم، من یکی دو ماهی کلاس خودشناسی رفتم تعالیمی مشابه به آموزشهای معنوی یوگا داشت که  تاثیری توی من نگذاشت چون من آدم شهودی و عارف مسلکی نیستم اما یوگا به ذهن و جسم همزمان می پردازه برا همینم تاثیر عمیق تری داره . 

 جالبه که اداره ما شش ماهی بود این کلاس رو راه  انداخته بود و اطاق من کنار همون جایی بود که کلاس ها برگزار می شد من صداشون رو می شنیدم اما به خاطر کلاس زبان نمی تونستم برم تا اینکه اردیبهشت ماه شانس شرکت در کلاس ها رو پیدا کردم. باز هم لطف خدا بود که یکی از بهترین مربی های تهران نصیب من شد، آرامشی که در صورتش داشت و مهربانی بی نیازی که در رفتارش داشت بیش از هرچیز من رو مجذوب یوگا کرد برا اینکه انگار نمود واقعی تعالیمش رو در وجود این آدم می دیدم، خوشبختانه به دلیل آمادگی جسمی که در نتیجه کاراته پیدا کرده بودم خیلی زود حرکات رو انجام می دادم و از طرفی احساس می کنم در بهتر شدن کاراته ام خیلی موثر بوده .چیزی که خیلی خوشحالم کرده اینه که چند وقت پیش با اینکه مربی خیلی توجهی خاصی به من توی کلاس نداشت گفت به نظر من شما استعداد مربی گری رو داری و من  پیشنهاد می کنم ادامه بدی. نمی تونید تصور کنید چقدر خوشحال شدم نه برا اینکه مربی بودن رو چیز مهمی بدونم نه، برای این خوشحال شدم که انگار جایی رو که دلم می خواست برای دوران پیری توی جامعه داشته باشم رو پیدا کردم .

یوگا ورزشیه که زندگی رو به شما یاد می ده ،در لحظه زندگی کردن، لذت بردن از سلامتی و تناسب اندام، متعادل کردن احساسات و آرامش. مدتیه که توی خونه و بیرون همه به من می گن خیلی آروم شدی، یه آرامش خوب که داشتن و یا نداشتن خیلی چیزها دیگه برام مهم نیست، همه رو بیشتر دوست دارم خیلی خجالت می کشم از اینکه یه وقتایی بی دلیل باعث ناراحتی اطرافیانم شدم و بیش از همه اینکه خیلی بیشتر خودم رو دوست دارم، فکر می کنم چقدر گناه داشتم که خودم رو ناراحت می کردم، خیلی بیشتر از قبل به داشته هام فکر می کنم و احساس خواستنی بودن بیشتری می کنم، این هیچ ربطی به تغییراتی که در زندگیم پیش اومده نداره و می دونم وابسته به وجود هیچ کس نیست که با نبودش فرو بریزه، لذت بخش بودنش به اینه که کاملن خود آگاه و دورنیه. باور کنید اینها رو کسی نمی گه که خیلی زود تحت تاثیر قرار می گیره کلن من آدم چغر و دیر باوریم. بنابراین اگر آدم منطقیی هستید، اگر جور گیر نیستید و نمی خواهید با گذروندن یک دوره کلاس جن و انس رو مسخر خودتون کنید، اگر آرامش رو دوست دارید و اگر مثل من با هزار جور تضاد و ضد و نقیض در روحتون، دوست دارید متعادل بمونید و حتی اگر مذهبی هستید یوگا راه روشنی برای رسیدن به کمال در جسم و روحتونه

امروز صبح که اداره می یومدم همینطور که به باغ خیلی خوشگل اداره که با برف زیباییش صدچندان شده بود نگاه می‌کردم و پاهام روی برگ‌های هزار رنگ پاییزی می‌گذاشتم و از هوا و برفای دون دونی لذت می‌بردم یه دفه به یاد همکار عزیزی افتادم که یکی دو هفته پیش رفت و قشنگی‌های پاییز امسال رو ندید.

 ناخودآگاه به این فکر افتادم که چه تعداد از ما مطمئنیم که سال آینده دوباره پاییز و بارون و رنگ آمیزی طبیعت رو خواهیم دید؟ نمی‌خوام ادای این فیلمای مذهبی و شعارگونه رو در بیارم اما اکثر ماها از فرصت کوتاه زندگی غافلیم.

 یادمه آخرین بار سال گذشته همین موقعها بود که رفتم اطاقش، ازم خواست تمام پسوردهای سیو شده روی کامپیوترش رو پاک کنم، یه جور خاصی حرف میزدف دیگه خبری از اون شور حال قدیمش نبود، خنده های بی رمقش دیگه دندونای مرواریدی خوشگلش رو که مایه غبطه بود نمایون نمی کرد، این خانم همون همکارم بود که دو سال پیش توی پستی به نام تیریپ مرام بهش اشاره کرده بودم.

 اون روز که برای آخرین بار دیدمش یه جور نگرانی، از یه کسالت حرف زد، نخواستم ازش بپرسم مریضیش چیه، هم ماهی خودم بود می‌دونستم دوست نداره ضعف نشون بده برا همین خیلی عادی باهاش رفتار کردم، یه ترس گنگی توی چشماش بود و همش می‌گفت کاش می‌شد آدم ده سال برگرده به عقب، قدر خودت رو بدون، از همه چیز زندگیت استفاده کن. تو رفتارش یه جور دریغ و افسوس عجیبی می دیدم که منو می ترسوند اما بی ادبی هم می دونستم که مشکلش رو بپرسم. لحظه آخر که داشتم ازش جدا می‌شدم با خنده گفت تحقیقات جدید سن آغاز پیری رو برای خانمها ده سال دیرتر اعام کرده، منم گفتم شما که ماشاالله روزبه روز زیباتر و جذاب تر می شی اصلن به این چیزا نباید فکر کنی..

 دو سه ماه پیش خبر مریضی لاعلاجش رو آوردن، مریضیش وقتی معلوم شده بود که برای آخرین مراحل دفاع از تز دکتراش داشت می‌رفت اسپانیا، نمی تونم بگم دوست خیلی نزدیک بودیم اما خیلی وقتا باهم گپ می‌زدیم و احساسات مشترکی با هم داشتیم، با اینکه زن زیبا و جذابی بود هیچوقت ازدواج نکرده بود و همیشه غیر مستقیم اشاره می کرد به عشقی که به خاطر بایدها و نبایدهای اون زمان از دستش داده بود. یادش به خیر همیشه از تو دستشویی تا سرویس و رستوران ادارهف هر جا منو می‌دید می‌گفت کی می‌شه بری مسابقات جهانی مدال بیاری! منم می‌خندیدم می‌گفتم دیگه تو سن من بر این کارا یه کم دیره. بعد اونم چشماشو گشاد می کرد و می‌گفت ای بابا خانم ..مگه شما چند سالته؟! منم همیشه با خنده خنده می‌پیچوندمش.

 پر از انرژی، پر از امید به آینده و پر از عشق برای یاد گرفتن بود، از وقتی که خبر قطعی مرضیش رو گرفتم مدام به یادش بودم دلم نمی یومد زنگ بزنم بهش یا ببینمش. خودشم دوست نداشت کسی تو اون وضع ببیندش اما بهش اس ام اس می‌دادم.  خوابای خوبم در مورد خوب شدنش رو براش می نوشتم، از اینکه دوباره خنده های خوشگلش رو تو اداره می بینیم و.. اونم جواب می داد. همش ته دلم از خدا براش مهلت می‌خواستم فقط به خاطر اینکه احساس می‌کردم یه جاهایی راه دلش رو نرفته بود و اگر و اما تو زندگیش آورده بود نمی‌دونم چرا مهلت پیدا نکرد. آخرین بار تو جواب اس ام اس  ام از درد و رنجش نوشت و اینکه دیگه تحمل نداره بعدشم رفت و از خودش تسبیح زیبای مرواریدی رو که از مکه برام آورده بود رو به یادگار گذاشت. 

 از همون روزی که اون رفت مدام به اینکه لحظه های زندگی خیلی عزیزن و نباید با غرور و خودخواهی یا باید و نبایدهای بیهوده هدرشون داد فکر می کنم. گاهی وقتا ما برنامه ریزیهای خیلی عجیب و غریب و طولانی مدتی برا آینده داریم، فکر می‌کنیم اینو داشته باشیم، اونو بدست بیاریم و... حالا این خواسته ها می تونه خیلی چیزا باشه خونه خیلی خوب، ماشین چشم در‌آر، یه زن و یا شوهر بی نظیر که حسرت اطرافیان رو برانگیزه یا موقعیت و عنوان اجتماعی خیلی عالی و...البته که همه اینها خوبن و برای داشتنشون باید تلاش کرد اما زندگی هیچ کدوم اینا نیست.

زندگی مثل همون شرابیه که من هیچوقت تجربه اش نکردم اما مزه مزه کردنش رو تو اطرافیان دیدم، ذره ذره ش رو باید چشید، مزه کرد و لذت برد.

  ما آدمها در دوره خاصی از زندگی فکر می‌کنیم ستاره های آرزومون همونقدر نزدیکن که یکی تو بیابون فکر می‌کنه اگه دستش رو دراز کنه می‌تونه ستاره بچینهف البته که باید این طوری فکر کرد و زندگی کرد اما باید باور کنیم ستاره رو هم که تو دستت بذارن می‌فهمی هیچی نبوده و فقط چشمکش از دور قشنگ بوده

این روزا همه ما یه چیز بزرگ رو تو زندگیهامون گم کردیم و اونم معنویته، معنویت نه اینکه نماز و روزه و کارای ظاهری مذهبی، معنویت یعنی آدم بودن، یعنی فقط جسم نبودن، فکرکردن به یه چیز دیگه که اونم غذا می‌خواد، تشنه‌اش می‌شه، بعضی وقتا باید بخوابه و بعضی وقتها هم باید بازیگوشی کنه.

 اکثر ماها این روزا فقط شدیم همین گوشت و پوست لعنتی، حاضر نیستیم به هم کمک کنیم، برا هم وقت نمی گذاریم، خندوندن آدمای دیگه برامون مهم نیست و عشق که این وسط مسطا از همه بیشتر دستمالی شده، اغلب عاشقیم اما عاشق خودمون مفهوم همه چیزا با نگرش پست مدرنی استحاله شده،  به هم کمک نمی کنیم چون فکر می‌کنیم این برای ارضای منیت مونه، درددل همدیگه رو گوش نمی دیم چون اتلاف انرژی میدونیمش، برا هم از خود گذشتگی نمی کنیم چون فکر می کنیم ایثار بعدن از طرف مقابل طلب کارمون می‌کنه و ...

برا همینه که زندگی هامون یه تابلو نقاشی سیاه قلم شده، رنگ نداره، عشق نداره، خسته‌است، دیگه مثل قصه ها شیرین نیست. اغلب ماها دیگه اصلن قصه ای نداریم،  زندگی بی قصه، یکی بود یکی نبود نداره، رفتیم بالا دوغ بود اومدیم پایین ماست بود نداره، برا همینم آدمو خسته می‌کنه یه راه ممتد و طولانی می‌شه که همش باید بری، آخرشم هیچوقت خوب نیست چون قصه که نیست تا آخرش همه عاشقا به هم برسن، همه فقیرا پول دار بشن، همه آدم بدا مجازات بشن و..

بیاییم همه‌مون برا زندگیامون قصه بسازیم تا همه نشدنیها بشه، تا همه چی مثل کتاب نقاشی بچه‌ها رنگی رنگی بشه مهم نیست که حتمن برگ درختا سبز باشه یا آبی دریاها حتمن آبی باشه تا همه چی سرای جای خودش باشه مهم اینه که مثل بچه گی هامون همه چیز رو ممکن بدونیم. 

بیاییم کمی دلمون برا دلامون بسوزه، کمی عشق بریزیم توش شاید اینطوری دیگه برا هیچ کاری زورش نیاد و تنبلی نکنه، فقط نارنجی و قرمز تو رگامون بریزه تا همه چیز جون بگیره و زنده بشه.